Ściany z drewna litego (np. sosnowego), ze sklejki (dykty) lub płyt pilśniowych nadają się w za­ sadzie do tapetowania, jeśli nie są pokryte powłokami ochronnymi. Zdejmowanie starej tapety po usunięciu kurzu i brudu na­leży jedynie pozalepiać masą szpachlową wszelkie szpary,sklejka wgłębie­nia itp. Gdy natomiast powierzchnie drewniane są pokryte powłoką olejną (jeden na drugim) w formie bloku.
Do najczęściej spotykanych podłóg należą: parkiet mozaikowy, posadzka deszczułkowa (klepkowa), podłoga sklejkowa malowana olejno, podłoga drewniana biała, podłoga z tworzyw sztucznych i inne.
Zamiast wbijania haków bezpośrednio w ścianę, co najczęściej powoduje uszkodzenie malatury, praktycznie jest przed malowaniem, a po oczyszczeniu ścian z kurzu, osadzić w ścianie kołki sklejkowe, sklejka antypoślizgowa w które łatwo można wkręcić haki i wkręty. Wówczas przed każdym malowaniem można wkręty wyjąć, aby po całkowitym ukończeniu prac malarskich wtórnie osadzić je na swoich miejscach.
Najtrwalsze tapetowanie powierzchni drewnianej osiąga się wów­czas, gdy tapeta zostanie nałożona na podłoże pokryte niezbyt grubym i gęstym płótnem bawełnianym lub lnianym.
W sprzedaży znajdują się specjalne pasty do konserwowania po­sadzek deszczułkowych: rozpuszczają one znajdujący się na posadz­ce brud, nasycają sklejkę i nadają klepkom połysk.
W inny sposób dokonuje się reperacji tynków na ścianach o kon­strukcji drewnianej. Przy większych uszkodzeniach wbija się w kilku miejscach (w części pozbawionej tynku) drewniane kołki, lecz nie całkowi­cie, ale tak, aby główki ich znalazły się o kilka milimetrów poniżej zewnętrznej płaszczyzny tynku.
Przed przystąpieniem do powlekania tapet klejem należy przygo­tować odpowiednie miejsce pracy; może to być stół tapeciarski lub porowata płyta sklejkowa (nie prasowana), o wymiarach zbliżonych do wymiaru płyty stołu.
Bejcowanie - czynności nasycania powierzchni drewna roztwo­rem wodnym barwnika syntetycznego, zwanego bejcą, sklejkaw celu za­barwienia i podkreślenia rysunku (usłojenia) drewna przed położe­niem politury szelakowej lub innych materiałów, np. nitrocelulo­zowych, nadających połysk.
Do naprawienia uszkodzeń tynku potrzebne są następujące ma­teriały: piasek, ciasto wapienne (wapno gaszone), gips, woda oraz narzędzia: packa tynkarska, deska pod zaprawę, szpachla stalowa, skrobaczka, kielnla (w przypadku braku kielni wystarczy szpachla), zniszczony stary pędzel rogowy lub ławkowiec, drabina, wiadro, na­czynie do przygotowania zaprawy, np. miska emaliowana (blaszana) albo duża puszka po konserwach mięsnych, listwa sklejkowa o prze­kroju 1,5X6 cm, długości ok. 5 Ocm.