Żywioł jakim jest ogień, od początku pełnił ogromna rolę w życiu ludzi. Najważniejszą funkcją ognia jest dostarczenie energii i ogrzanie pomieszczeń w których przebywają ludzie. Palenisko przybierało różne formy i do wynalezienia systemów centralnego ogrzewania było głównym elementem wnętrz mieszkalnych.
Kiedyś kominki były znacznie większe. Budowano je na planie półkola z okapem zbliżonej wielkości. Umieszczano je bardzo często przy ścianach szczytowych, co ułatwiało prawidłowe umieszczenie i podłączenie do komina. Tradycyjne kominki budowane były z kamiennych cegieł, a powierzchnia paleniska wykładana gliną.
Początkowo lokalizowane było w centralnym miejscu domu, nad którym znajdował sie komin, przez który wydostawał sie dym. Wraz z rozwojem cywilizacji lokalizowano je przy ścianie a dym wyprowadzano ponad dach. Tak powstały wkłady kominkowe
Pionierski sprawnie działający kominek z użyciem nichromu wykonano w 1912 roku. Pomimo zalet i komfortu rozpalania kominków Spartherm, z pomocą tylko jednego wciśnięcia guzika, powraca moda na kominki dawnego typu - długo rozpalające się, ale również dłużej oddające ciepło.
Kominki elektryczne są bardzo stare. Ten typ kominków opatentowany został przez brytyjczyków Cromptona i Dowsinga. Ich wynalazek miał niskie właściwości cieplne i dopiero po odryciu w 1906 r. przez Alberta Marsha żaroodpornego stopu Nichromu udało się rozgrzewać kominki do wysokich temperatur bez możliwości uszkodzenia kominka, lub wybuchu ognia.
W XX wieku kominki uległy znacznemu pomniejszeniu. Stało się to możliwe po udoskonaleniu wydajności kominków. Pochylono ściany wewnętrzno boczne pod kątem 45 stopni, zmianie uległa także głębokość wlotu do kanału spalinowego oraz wielkość wkładu kominkowego. Obudowy rozpoczęto wykonywać także z marmuru lub brązu.