Ścianki nie tylko mogą mieć różne wysokości ale też mogą być wykonane z różnych materiałów (np. płytowe, tapicerowane, przeszklone). Dobór materiału jest zwykle podyktowany różnymi czynnikami np. ceną, odpowiednią aranżacją i dopasowaniem do całości wystroju etc. Każdy z nich ma swoje wady i zalety. Przy konieczności dość wysokiej zabudowy polecane są ścianki szklane ze względu na właściwe doświetlenie miejsca pracy. Z kolei ścianki płytowe i tapicerowane dają większe poczucie intymności poprzez odizolowanie od kontaktu wzrokowego.
Współczesne biuro ulega ciągłym przemianom wynikającym ze zmian mających miejsce w świecie - nowych technologii informatycznych, zmiany struktur organizacyjnych firm i stylów zarządzania, rozwoju sektora usług. Biuro coraz bardziej jest miejscem spotkań i przestrzenią wykorzystywaną do komunikacji. Jest oprócz tego wizytówką firmy. Wszystko to wpływa silnie na sposób aranżacji wnętrza biura, wewnętrzne zróżnicowanie przestrzeni biurowej oraz rozmaite akustyczne warunki wobec poszczególnych jej części. Najczęstszym modelem przestrzeni biurowej jest obecnie model łączony czyli połączenie tradycyjnego modelu złożonego z jednoosobowych pomieszczeń z modelem przestrzeni otwartej. O ile model tradycyjny jest naszemu społeczeństwu znany i nie wymaga chyba większego wyjaśniania, o tyle model przestrzeni otwartej, mimo swojej popularności ciągle nie został w Polsce całkowicie zaakceptowany. Przyjęło się u nas, że do wydajnej pracy niezbędna jest prywatność, a tę uzyskać można jedynie w układzie zamkniętych gabinetów pracy. Zapomina się o tym, że taki system ogranicza komunikację i prowadzi do izolacji pracowników.
Aranżując przestrzeń biurową należy sięgać więc po takie rozwiązania, które na tyle na ile to możliwe, usuną lub zmniejszą odczuwane wady systemu otwartej przestrzeniu biurowej. Głównym problemem z jakim musimy się zmierzyć chcąc sprostać temu zadaniu jest zwykle nadmierny hałas. Aby zniwelować jego skutki zaczęto wprowadzać ścianki działowe. Jak sama nazwa wskazuje, ścianki te oddzielają od siebie poszczególne stanowiska, dbając w ten sposób o zdrowie i komfort pracowników. Stwarzają intymne warunki do pracy twórczej, częstych rozmów telefonicznych, prowadzenia dokumentacji niejawnej itp. Separują one pracownika od reszty biura, tłumią hałas, zawężają pole kontaktu wzrokowego ze współpracownikami oraz stwarzają poczucie indywidualności stanowiska pracy. Wykonane są zwykle z lekkiego materiału, dzięki czemu ich przenoszenie jest proste a montaż nie sprawia trudności.
Drugą metodą wykorzystywaną w aranżacji wnętrza typu open space są systemy mebli modułowych. Dają one możliwość hierarchizowania miejsc pracy tak, aby wyakcentować pracę zespołu lub wyodrębnić stanowisko osoby pracującej samodzielnie (można to zrobić za pomocą ścianek działowych ale też za pomocą specjalnie zaprojektowanych dwustronnych szaf do przechowywania dokumentów.

Negatywne postawy względem biura typu open space wynikają najczęściej z doświadczeń pracowników, których miejsca pracy nie zostały urządzone tak, aby odpowiadały ich potrzebom. Najczęściej pracownicy mówiąc o negatywnych aspektach takiego urządzenia biuraskarżą się na bałagan, hałas, brak intymności oraz konieczność zwiększonej samokontroli i dyscypliny wszyscy patrzą na ręce. Z perspektywy pracodawcy taki system ma jednak więcej zalet.
Zbierając zalety systemu open space możemy powiedzieć, że:
- poprawia on komunikację między pracownikami - umożliwia doskonały i bardzo szybki przepływ informacji między pracownikami, z tego powodu świetnie sprawdza się w działach, w których ma to duże znaczenie (np. działy handlowe);
- wpływa na rozwój relacji między poszczególnymi osobami (zapobiega ich izolacji a sprzyja integracji);
- stwarza wrażenie, że wszyscy razem jako zespół dążą do wspólnego celu;
- jest to bardzo demokratyczna forma organizacji przestrzeni - nie tylko szef ma nas stale na oku (na co zwykle narzekamy) ale i my mamy szefa stale na oku!;
- większa jest w takim biurze dostępność zwierzchników (dla uzyskania prostej informacji czy krótkiej rozmowy nie trzeba umawiać się z szefem przez sekretariat);
- takie urządzenie przestrzeni biurowej jest po prostu tańsze w aspekcie kosztów czynszu (na tej samej przestrzeni można utworzyć 30 stanowisk lub zbudować 5 gabinetów w systemie tradycyjnym), wyposażenia meblowego a także efektów zwiększonej samokontroli pracowników np. w prowadzeniu prywatnych rozmów telefonicznych czy wykorzystywania czasu pracy na wypełnianie obowiązków.
Uważam, że równie łatwo byłoby znaleźć zagorzałych zwolenników jak i przeciwników tego typu rozwiązań. Jedni wolą pracę w odosobnieniu, inni dobrze czują się mając w pobliżu współpracowników z którymi mogą szybko się skontaktować. Bezsprzecznie poziom satysfakcji z tego typu rozwiązań zależy od zastosowanego rodzaju przegród oddzielających miejsca pracy. Ścianki biurowe bowiem mogą mieć najróżniejszą postać: od prostych nadstawek na biurka oddzielających jedynie obszar pracy osób ale nie chroniących zbytnio przed kontaktem wzrokowym czy hałasem, po boksy czy też ścianki wysokie lub przemysłowe tworzące oddzielną, wyciszoną i odosobnioną przestrzeń. Przyjmuje się, że pracowników z tego samego zespołu nie powinna dzielić ścianka wyższa niż na linii wzroku osoby siedzącej. Z koleiZaś aby podkreślić rolę managera i umożliwić mu wywiązywanie się z obowiązków służbowych przydziela mu się zwykle oddzielne pomieszczenie. Jeśli jednak firma ma problem z małą powierzchnią biura to managerowi wydziela się z całkowitej powierzchni pomieszczenia osobne stanowisko lub buduje się tzw. przeszklony boks managerski. Gwarantuje to możliwość prowadzenia ważnych spotkań i rozmów, mając jednocześnie pod kontrolą pracę zespołu.